Shaheed Singh Lifes StoryShaheedi Purab

Shaheed Bhai Bikramjit Singh Kamoke | 28 May 1990 |5 Lakh’s Rupees On Head | Lieutenant General | Khalistan Commando Force

Shaheed Bhai Bikramjit Singh Kamoke ( Bhai Mukinder Singh Kamoke)
Religion Sikh
Date of birth 30th April 1969
Place of birth Village – Kamoke near Batala, district Amritsar
Date of Martyrdom 28 May 1990 (aged 21)
Place of  Martyrdom  Village – Batala
Parents : Sardar Avtar Singh and Mata Gurbachan Kaur.
Brother/Sisters : 3 Brothers, Bhai Diljinder Singh, Bhai Surinder Singh, Bhai Sukhjinder Singh and 4 sisters, Bibi Rajwinder Kaur, Bibi Gurwinder Kaur, Bibi Sarbjeet Kaur, Bibi Jaswinder Kaur.
Wife :
Children :  –
Other Details
Affiliation Bhai Sahib was Lieutenant General  of the Bindranwale Tiger Force and later joined Bhai Paramjit Singh Panjwar, Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke and did sewa under name of Khalistan Commando Force Panjwar.
Known for Bhai Mukinder Singh Kamoke, who was later named Bhai Bikramjit Singh Kamoke by the Khadku Singhs

500,000 Rupees was the prices on Bhai Sahibs head

Bhai Sahib and Bhai Bhupinder Singh Bhinda were able to escape breaking the guard of CRPF at the back of the house and killing 20 CRPF officers.

Shaheedi Fierce Encounter / Bhai Sahib only had a pistol / officer from the rooftop shot Bhai Sahib in the back. Bhai Sahib fell down and attained shaheedi.

When we talk about the great Sikh warriors of the Sikh Freedom Movement, a village is regularly mentioned. Village Kamoke near Batala, district Amritsar has given birth to many Khadku Singhs and 3 in particular. Bhai Mukinder Singh Kamoke also known as Bhai Bikramjit Singh Kamoke, Bhai Dharamvir Singh Kamoke and Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke have contributed so much to the movement at the age of 21, 24 and 30.

Birth & Family

From these warriors of Kamoke is, Bhai Mukinder Singh Kamoke, who was later named Bhai Bikramjit Singh Kamoke by the Khadku Singhs. Bhai Sahib was born on 30th April 1969 in the house of Sardar Avtar Singh and Mata Gurbachan Kaur. Bhai Sahib had 3 Brothers, Bhai Diljinder Singh, Bhai Surinder Singh, Bhai Sukhjinder Singh and 4 sisters, Bibi Rajwinder Kaur, Bibi Gurwinder Kaur, Bibi Sarbjeet Kaur, Bibi Jaswinder Kaur. Bhai Sahib studied at a local village school up until 10th class. Bhai Sahib helped the family in farming during and after study.

Bhai Sahib Involved with The Panthic Sewa

Sardar Avtar Singh owned a hotel in Banaras, UP. In those days Bhai Sahibs cousin brother Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke was one of the top Khadku Singhs from the Maaja area. From a young age Bhai Sahib was close with Bhai Dharamvir Singh Kamoke, Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke and the 3 singhs shared everything. As Bhai Sahibs cousins were in the Sikh Freedom Movement, Bhai Sahibs father did not want his son to be a part of the movement and sent Bhai Sahib to Banaras(UP) to look after the hotel on full time basis. In Banaras Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke regularly met Bhai Sahib. If it is your destiny to be a warrior then u can’t change that destiny. Slowly Bhai Sahib got involved with the panthic sewa along with Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke. Soon the police started harassing Bhai Sahibs family on regular basis, asking for the where about of Bhai Sahib. Bhai Sahibs family started living outdoors to avoid the harassment of the police. Bhai Sahibs younger brother Bhai Sukhjinder Singh worked and stayed at the butcher house in Maal Mandi, for 3 months. The police had planted 2 assault rifles on Bhai Sukhjinder Singh. The police then filed false cases on Bhai Sukhjinder Singh of handling firearms and was sent to jail for 2 years in Amritsar. After many appeals the court released Bhai Sukhjinder Singh.

On Dec 1988 / Face to Face an Encounter/  Killing 20 CRPF

Bhai Sahib, Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke and Bhai Jaswant Singh Kittu were staying at Major Singh’s house in village Tapiala. Someone had informed the police of Khadku Singhs were in the Tapiala village. When the local villagers saw the police and the CRPF heading towards the village, they quickly informed Major Singh, who then warned the Bhai Sahib. The Police had surrounded the house. The 3 singhs were getting ready to leave the house by the front door when the CRPF entered the house. Soon as they came face to face an encounter started. Straight away to officers of CRPF were killed by the singhs. The Indian forces were shook so quick, they instantly pulled back. It was amritvela, dark and foggy, Bhai Sahib and Bhai Bhupinder Singh Bhinda were able to escape breaking the guard of CRPF at the back of the house and killing 20 CRPF officers. But Bhai Jaswant Singh Kittu carried on fighting the Indian forces. The Indian forces were losing this encounter so bad that they started killing the innocent villagers and Bhai Major Singh was also caught. Bhai Jaswant Singh Kittu could not see his brothers n sisters getting killed by the police. The coward police then arrested Bhai Jaswant Singh Kittu. On a later date the police killed Bhai Jaswant Singh Kittu in a fake encounter. The next day police press released statement saying that 2 Sikh terrorists Bhai Major Singh and Bhai Jaswant Singh Kittu have been killed in an encounter in village Tapiala. Bhai Sahib and Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke had got away after injuring the CRPF officers. Bhai Sahib and Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke kept the mission and ideas of Baba Gurbachan Singh Manochahal and Gen. Labh Singh alive. Bhai Sahib and Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke were strictly against the innocent killing of Sikhs, looting of innocent Sikhs and the 2 singhs punished whoever did this injustice on Sikhs.


After Gen. Labh Singh Attained Shaheedi / Bhai Sahib Shot dead Inderjit Soodh

A reporter of The Hind Samachar tabloid Inderjit Soodh, printed articles that spoke in disrespect of Gen. Labh Singh. The Khadku Singh did not like this. Gen. Labh Singh, who never let a fly sit on his nose while he was alive, now that he is shaheed the reporters feel safe to talk against the great General of the Sikhs. Bhai Sahib, Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke, Bhai Gurnam Singh Pehlwan Sultanwind, Bhai Kanwarjit Singh Sultanwind and Bhai Nirmal Singh Mianwind could not tolerate this insult on Gen. Labh Singh. The singhs made a plan that before the sun goes down they will punish this reporter and show Inderjit Soodh the moon of eid. The sewa was handed over to Bhai Sahib and Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke, the 2 singhs stayed true to their word and shot dead Inderjit Soodh before sunset. The next the same newspaper printed a picture of dead Inderjit Soodh with his mouth wide opened.

Bhai Sahib Should Stay Underground

While Bhai Sahib was alive no looter or black cats dare do something wrong in Bhai Sahibs area. Living in the farms and jungles Bhai Sahib served justice to many enemies of the panth. Bhai Sahib gave love to the villagers and in return the villagers gave lave back to Bhai Sahib. The more Indian Government said that Bhai Sahib was dangerous, the more Sikh sangat loved this great warrior. Now Bhai Sahib did not just belong to village Kamoke, but Bhai Sahib was the treasure of the whole Sikh nation. For the freedom of Sikhs Bhai Sahib would take the life of enemies and for the freedom of Sikhs Bhai Sahib would give his own life too. Soon Bhai Sahib started walking in his area openly and fearlessly. But Bhai Dharamvir Singh Kamoke did not like that and advised Bhai Sahib not to walking openly as Bhai Sahib is valuable to the Sikh nation, and the Indian Government will shoot u from behind if they had the chance. Also that Sikhs and Indian forces are equal in strength and Bhai Sahib would be no match of 1000 personnel of the Indian forces. To achieve success Bhai Sahib should stay underground, as Bhai Sahib can’t do anything for the freedom by being dead.

Monday, 28th May 1990 / Fierce Encounter / Attend Shaheedi

Bhai Sahib and Bhai Raja Singh were staying at the house of Bhai Didar Singh son of Najjar Singh in Batala. SSP Ashok Kumar of Beas Police Station was passing by Batala with his team. A blackcat had informed SSP Ashok Kumar of Khadku Singh staying at the house of Bhai Didar Singh. The Police quickly rushed to the house and fully surrounded it, some officers climbed on to the roofs of Bhai Didar Singh neighbors. Bhai Sahib and Bhai Raja Singh were fully surrounded, but the police wanted these 2 warriors alive. Bhai Sahib started a fierce encounter in which Hawaldar Ranjeet Singh was seriously injured. Bhai Raja Singh was successful in escaping the trap laid by the police but Bhai Sahib had stay and fight the forces. Bhai Sahib only had a pistol, when Bhai Sahib saw a breakthrough he rushed down the stairs and as Bhai Sahib was to take the last step of the staircase, an officer from the rooftop shot Bhai Sahib in the back. Bhai Sahib fell down and attained shaheedi. More information was released in the newspaper the following day stating, that Bhai Sahib was Lt. Gen. of the Bindranwale Tiger Force and later joined Bhai Paramjit Singh Panjwar, Bhai Bhupinder Singh Bhinda Kamoke and did sewa under name of Khalistan Commando Force Panjwar.

Released in the Newspaper

500,000 Rupees was the prices on Bhai Sahibs head. The news of Bhai Sahibs shaheedi spread throughout the Punjab and surrounding areas. The police took the shaheedi saroop of Bhai Sahib to the police station in Beas and later sent the saroop to hospital for the post-mortem. That very evening of 28th May 1990 Bhai Dharamvir Singh Kamoke gathered all the locals from surrounding villages in the village Kamoke. Bhai Dharamvir Singh Kamoke made a speech which stated, that if the Sikhs love Bhai Sahib for the panthic sewa he has done then it’s our duty as Sikhs to get Bhai Sahibs shaheedi saroop back and do the funeral properly according to the Sikh code of conduct. If the Indian government decides to shoot at us for asking Bhai Sahibs shaheedi saroop then Bhai Dharamvir Singh Kamoke will take the bullet in my chest. In big numbers a protest started on the road from Jalandhar to Amritsar on the turning of village Rahiey. The protest caused heavy traffic jams, trains were stopped and the train tracks were completely destroyed. Sikh sangat made it very clear that Bhai Sahib was not a terrorist, Bhai Sahib was the son of the Sikh nation. And that the Sikh sangat will not rest until Sikhs get the shaheedi saroop of Bhai Sahib. 29th May 1990 in the morning the protest was of only 5000 sangat, by the afternoon the sangat grew and made the count of 50,000. Old women with walking sticks and newlywed brides were taking part in this protest to give their brother and son a proper Sikh funeral. The police could not win the 50,000 strong Sikh sangat and at the end the police gave the shaheedi saroop of Bhai Sahib to the sangat.

The shaheedi saroop of Bhai Sahib was bought back to Kamoke. There the 5 singhs of Dam Dami Taksal, Jathedar of Dam Dami Taksal of that time Baba Thakur Singh Ji and Bhai Mokham Singh washed the body of Bhai Sahib. Village Kamoke was full of Sikh sangat from all corners of India. Everyone wanted to do darshan of Bhai Sahib. Nihangs from the Dal Panth, Taksalis from Mehta Sahib and Sikhs from other jathebandis were present there to witness this funeral of a warrior. The sangat was chanting “Satnam Waheguru” and cursing the government of Delhi with slogans, “Delhi can kill Bhai Bikramjit Singh Kamoke physically, but Delhi can never kill the mission and thoughts of Bhai Bikramjit Singh Kamoke.” The funeral came to an end in line with Sikh code of conduct. Baba Thakur Singh Ji set fire to the Shaheedi saroop of Bhai Sahib. The singhs of Dam Dami Taksal did Kirtan and the ardas was done, after the village of Kamoke could hear many war cries, and today the united answer still echoes through Kamoke of Sat Sri Akaal.

Without the help of Bhai Dharamvir Singh Kamoke this funeral would not have been possible. Bhai Dharamvir Singh Kamoke is liked by all the Sikh nation for his sewa in regards of Bhai Sahib. Shortly afterwards Bhai Dharamvir Singh Kamoke was arrested and locked up in jail in Jammu, North India. On the release of Bhai Dharamvir Singh Kamoke the police kidnapped him and killed him in a fake encounter. The family of Bhai Dharamvir Singh Kamoke never got the body and the police denied any involvement.

Every panthic singh mentioned in this jeevani of Shaheed Bhai Bikramjit Singh Kamoke, has done great sewa. The Sikh nation will always keep these singhs in their hearts.

Khadku Yodhe – Maninder Singh Baja via

Read in Punjabi

ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ, ਲੈਫ਼ਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਕਮਾਂਡੋ ਫ਼ੋਰਸ (ਸ਼ਹੀਦੀ 28 ਮਈ 1990)

ਮੋਜੂਦਾ ਸਿੱਖ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੌਰਾਨ ਖਾਲਸਾ ਹਲੀਮੀ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਜੂਝਣ ਵਾਲੇ ਖਾਲਸਾ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਮਾਂ ਦੇ ਪਰਵਾਨਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਚੱਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪਿੰਡ ਕੰਮੋਕੇ (ਬੁਤਾਲਾ), ਥਾਣਾ ਮਹਿਤਾ ਜ਼ਿਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੇ ਤਿੰਨ-ਹੀਰਿਆਂ ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਿੰਦਾ ਕੰਮੋਕੇ,ਭਾਈ ਮੁਕਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਉਰਫ਼ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਦਾ ਨਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਰਜੀਆਂ ਸਿੱਖ ਸੰਘਰਸ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਨਵੀਆਂ ਨਰੋਈਆਂ ਪੈੈੜਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਾਂਡ ਫਰੋਲਦਿਆਂ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾ ਦੀ ਉਮਰ ਕੀ
ਸੀ,24 ਸਾਲ,21ਸਾਲ ਤੇ 30 ਸਾਲ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਕੰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਤੇ ਸੋਚ,ਰਾਣਨੀਤੀ ,ਜਾਂਬਾਜ਼ੀ ਸਿਖਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦੀ ਸੀ।ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰ ਹਨ,ਹਕੂਮਤ ਲਈ ਹਊਆ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਧੜਕਣ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ,ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।ਜਿਹਡ਼ਾ ਕੰਮ ਹਕੂਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ,ਭਾਵ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਜੇ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਹੀ ਹੈਕੜਬਾਜ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਧੋਣ ਤੇ ਗੋਡਾ ਰੱਖ ਕੇ ਮਣਕਾ ਵੀ ਤੋੋੜਦੇੇ ਹਨ।ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੋਂ,ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦਾ ਲੋਕ ਸਿੰਘਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਏ ਸਨ। ਹਕੂਮਤ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਚੱਪਾ-ਚੱਪਾ ਛਾਣ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਪਨਾਹ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਜਾਂਬਾਜ਼ੀ ਵੇਖੀਏ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,ਇਹਨਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਪੇਡੂ 20 ਮੁੰਡੇ ਸਾਥੀ ਸਨ,ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਫ਼ੋਰਸਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ ਹਰਲ-ਹਰਲ ਕਰਦੀਆਂ ਫਿਰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਜੇ ਕਿਤੇ ਪੰਜ ਸਿੰਘ ਬੈਠੇ ਸਨ ਤੇ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਪਾਹੀ ਆਣ ਘੇਰਦੇ ਸਨ। ਸੂਰਮੇ ਹਥਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟਦੇ,ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਸਨ,ਸ਼ਹੀਦ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਘੇਰਾ ਤੋੋੜ ਕੇ ਨਿਕਲ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਸਨ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਅਕਬਾਰਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ।ਇਹਨਾਂ ਕੰਮੋਕੇ ਦੇ ਹੀਰਿਆ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਇਕ ਹੀਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ।ਪਿਤਾ ਸ.ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਮਾਤਾ ਗੁਰਬਚਨ ਕੌਰ ਨੇ 30 ਅਪਰੈਲ 1969 ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਮੁਕਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਰਖਿਆ ,ਜੁਝਾਰੂ ਖਾਲਸੇ ਦਾ ਭਰਾ ਦਲਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ,ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ,ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭੇਣਾਂ ਰਾਜਵਿੰਦਰ ਕੌਰ,ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਕੌਰ,ਸਰਬਜੀਤ ਕੌਰ,ਜਸਵਿੰਦਰ ਕੌਰ ਹਨ।
ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਦਸਵੀਂ ਤਕ ਵਿਦਿਆ ਪਿੰਡ ਕੰਮੋਕੇ ਦੇ ਸਕੂਲ ਤੋਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਚ ਹੱਥ ਵੰਡਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸ.ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਨਾਰਸ(ਯੂ.ਪੀ.)ਵਿਚ ਹੋਟਲ ਖੋਲਿਆ ਸੀ।ਪਿਤਾ ਜੀ ਕੋਲ ਬਨਾਰਸ ਵਿਚ ਹੋਟਲ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਦੇ ਸਨ।ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਆਪ ਦੇ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਿੰਦਾ ਕੰਮੋਕੇ ਮਾਝੇ ਵਿਚ ਚੋਟੀ ਦਾ ਖਾੜਕੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ,ਭਾਈ ਧਰਮਵੀਰ ਸਿੰਘ,ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਦੋਸਤ ਸਨ।ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਭਾਪਦਿਆਂ ਹੀ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਨੂੰ ਬਨਾਰਸ(ਯੂ.ਪੀ) ਹੋਟਲ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।
ਪਰ ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਬਨਾਰਸ(ਯੂ.ਪੀ) ਵਿਚ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਪਾਸ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ।ਜਿਸ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵੀ ਖਾੜਕੂ ਸਫ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਖਾੜਕੂ ਲਹਿਰ ਵਿਚ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ।ਪੁਲਿਸ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।ਪਰਿਵਾਰ ਘਰੋਂ ਬੇਘਰ ਹੋ ਕੇ ਦਿਨ ਲੰਘਾਉਣ ਲੱਗਾ।ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਮਾਲ-ਮੰਡੀ ਬੁਚੜਖਾਨੇ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕੀਤਾ,ਦੋ ਅਸਾਲਟ ਰਾਈਫਲਾਂ ਬਰਾਮਦ ਕਰਨ ਦਾ ਝੂਠਾ ਕੇਸ ਪਾ ਕੇ ਦੋ ਸਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਜੇਲ ਵਿਚ ਬੰਦ ਰੱਖਿਆ।
ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਕੇਸ ਵਿਚੋਂ ਬਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਟਪਿਆਲਾ ਵਿਚ ਮੇਜਰ ਸਿੰਘ ਟਪਿਆਲਾ ਦੇ ਘਰ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।ਦਸੰਬਰ ੧੯੮੮ ਵਿਚ ਤੜਕੇ ਹੀ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆਂ।ਕਿਸੇ ਹਮਦਰਦ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਬਾਬਾ ਜੀ ਘੇਰਾ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ ।ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਵੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਕਰ ਲਵੋ।ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਜਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਤਿੰਨ ਸਿੰਘ ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ,ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਅਤੇ ਭਾਈ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਕਿੱਟੂ ਸਨ।ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਤਾਂ ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਦੇ ਜਵਾਨ ਘਰ ਦੇ ਅਮਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ।ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦਾ ਮੀਂਹ ਵਰਾ ਦਿੱਤਾ।ਦੋ ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਦੇ ਜਵਾਨ ਮਾਰੇ ਗਏ,ਬਾਕੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ।ਮੂੰਹ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਤੇ ਧੁੰਦ ਵੀ ਬੜੀ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੀ ਆਰ.ਪੀ.ਦੇ ਵੀਹ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਘੇਰਾ ਤੋੜ ਕੇ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨਿਕਲ ਗਏ।ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਕਿੱਟੂ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਲੁਕ ਗਿਆ।ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਦਾ ਭਾਰੀ ਜਾਨੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਏ ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਘਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਮੇਜਰ ਸਿੰਘ ਨੁੰ ਗੋਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਕਿੱਟੂ੮ਜਲੰਧਰ) ਨੂੰ ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਨੇ ਫੜ ਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਅਕਬਾਰਾਂ ਵਿਚ ਟਪਿਆਲਾ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਤੜਕੇ ਹੋਏ ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਦੋ ਅੱਤਵਾਦੀ-ਮੇਜਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਕਿੱਟੂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ.ਦੇ ਜਵਾਨ ਹਲਾਕ ਤੇ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੀ।ਭਿੰਦਾ ਤੇ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਦੇ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਣ ਦਾ ਬਿਉਰਾ ਵੀ ਸੀ।
ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸ਼ਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਵੱਲੋਂ ਜਨਰਲ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਅਮਲ ਨੂੰ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਸਟੈਂਡ ਨੂੰ ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ।ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਿੰਦਾ ਵੱਲੋਂ ਜਨਰਲ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬਾਬਾ ਮਾਨੋਚਾਹਲ ਦੀ ਸੋਚ ,ਆਪ-ਮੁਹਾਰੀ ਹਿੰਸਾ ਤੇ ਰੋਕ,ਸਿੱਖ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ,ਬੀਬੀਆਂ,ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਕਤਲੇਆਂਮ ਦੇ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੰਗਰਸ਼ ਦੇ ਦਲੇਰਾਨਾ ਖਾੜਕੂ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖ ਸੰਗਰਸ਼ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਤੇ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝਿਆ।ਜਨਰਲ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਟਾਂਡਾ ਉੜਮੁੁੁੜ ਦੇ ਬਾਹਰ 1988 ਵਿਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਜੱਗਬਾਣੀ(ਹਿੰਦੀ ਸਮਾਚਾਰ ਸਮੂਹ) ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਾਨੂੰਨ ਭੁੱਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਚਿਆਂ 7 ਅਖਬਾਰਾ ਵਿਚ ਜਨਰਲ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਤੇ ਬਕਵਾਸ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਲੇਖਕ ਇੰਦਰਜੀਤ ਸੂਦ ਪੱਤਰਕਾਰ,ਜਿਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਜਨਰਲ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਕਮਾਂਡੋ ਫ਼ੋਰਸ ਦਾ ਮੁਖੀ ਨੱਕ ਤੇ ਮੱਖੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬੈਠਣ ਦਿੰਦਾ, ਅੱਜ ਉਸ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਲਾਂ ਮੰਡਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
”ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਜਨਰਲ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੀ ਅੱਤ ਦੀ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਰਹੀ ,ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਚੁੱਲੇ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਾਲੀ,ਜੱਗਬਾਣੀ ਹਿੰਦੂ ਜਨੂੰਨ ਦੀਆਂ ਸਿਖਰਾਂ ਛੁਹ ਕੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਜਨਰਲ ਲਾਭ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੀ ਖਿੱਲੀ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਖਬਰ ਪੜ ਕੇ ਅਣਖੀਲੇ ਬਹਾਦਰ ਭਾਈ ਕੰਵਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸੁਲਤਾਨਵਿੰਡ,ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ,ਭਾਈ ਨਿਰਮਲ ਸਿੰਘ ਮੀਆਂਵਿੰਡ,ਭਾਈ ਗੁਰਨਾਮ ਸਿੰਘ ਪਹਿਲਵਾਨ ਸੁਲਤਾਵਿੰਡ,ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਿੰਦਾ ਕੰਮੋਕੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ।ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅੱਜ ਸੂਰਜ ਛਿਪਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਰਲ ਲਾਭ ਸ਼ਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿਨੇ ਹੀ ਈਦ ਦਾ ਚੰਦ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਭਾਈ ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਤੇ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਲਾਂ ਹੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਸੂਦ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਈ ਭਾਜੀ ਦਾ ਨਿਉਂਦਾ ਗੋਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸੇ ਅਖਬਾਰ (ਜੱਗਬਾਣੀ) ਦੇ ਸਫ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸੂਦ ਦੀ ਵੀ ਮੂੰਹ ਟੱਡੇ ਹੋਏ ਦੀ ਫ਼ੋਟੋ ਦੇ ਨਾਲ ਖਬਰ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਜਿਉਂਦੇ ਜੀਅ ਕਿਸੇ ਲੁਟੇਰੇ ਜਾਂ ਬਲੈਕ ਕੈਟ ਦੀ ਜੁਰਅਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੈਂਦੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੱਲਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰ ਸਕੇ।ਸਿੱਖ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ-ਨੀਵੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਲੰਘਦਾ,ਖੇਤਾਂ, ਕਮਾਦਾਂ,ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਛੰਬਾਂ,ਝੱਲਾਂ ਵਿਚ ਵਿਚਰਦਾ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਲੋਕ-ਹਿੱਤਾਂ ਦਾ ਨਾਦ ਵਜਾਉਂਦਾ,ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੋਆਂ ਵੰਡਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ।ਸਰਕਾਰ ਜਿੰਨਾ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਖਤਰਨਾਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੋਕ ਉਤਨਾ ਹੀ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਰਹੇ ਸਨ।ਹੁਣ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਦਾ ਨਹੀਂ,ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।ਉਹ ਸਿੱਖੀ ਸਵੈਮਾਣ ਅਤੇ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਲੈਂਦਾ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਸਿੱਖੀ ਸਵੈਮਾਣ ਲਈ ਸਿਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਵੀ ਸੀ।ਫ਼ਤਹਿ ਜਾਂ ਸ਼ਹਾਦਤ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਆਖਰ ਉਹ ਵੇਲਾ ਵੀ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆਂ,ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਧਰਮਵੀਰ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਬਿਕਰਮ,ਇਸ ਤਰਾਂ ਆਜ਼ਾਦ ਘੁੰਮਣਾ-ਫਿਰਨਾ ਗੁਰੀਲਿਆਂ ਵਾਸਤੇ ਠਕਿ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਵਾਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਿੰਦੂ ਹਕੂਮਤ ਨਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਸਾਵੀਂ ਜੰਗ ਹੈ। ਗੁਰੀਲਾ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅੱਗੇ ਦੋ-ਚਾਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਇੱਕਲੀ ਬਹਾਦਰੀ ਵੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
”28 ਮਈ 1990 (ਸੋਮਵਾਰ 15 ਜੇਠ) ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਪਿੰਡ ਬੁਤਾਲਾ(ਟਿਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ) ਦੇ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਨਾਜ਼ਰ ਸਿੰਘ ਪੁੱਤਰ ਦੀਦਾਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਆਪਣੇ ਇਕ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਥਾਣਾ ਬਿਆਸ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਪਾਰਟੀ ਹੌਲਦਾਰ ਅਸੋਕ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਗਸ਼ਤ ਕਰਦੀ ਬੁਤਾਲਾ ਦੇ ਬੱਸ ਅੱਡੇ ਤੋਂ ਲੰਘ ਰਹੀ ਸੀ।ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੁਖਬਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਨਾਜ਼ਰ ਸਿੰਘ ਪੁੱਤਰ ਦੀਦਾਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਘਰ ਸ਼ੱਕੀ ਬੰਦੇ ਬੈਠੇ ਹਨ।ਪੁਲਿਸ ਉਸ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਤੇ ਕੁਝ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਦੇ ਮਕਾਨਾਂ ਦੀ ਛੱਤ ਤੇ ਚੜ ਗਏ{ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸਾਥੀ ਭਾਈ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਅਚਨਚੇਤ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦੇ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।ਅੱਗੋਂ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਪੁਲਿਸ ਨਾਲ ਹੱਥੋ-ਪਾਈ ਹੋ ਪਏ ਤੇ ਗੋਲੀ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਹੌਲਦਾਰ ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ।ਭਾਈ ਰਾਜਾ ਸਿੰਘ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਣ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ,ਜਦੋਂ ਕਿ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਸਤੌਲ ਹੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਹੱਥੋ-ਪਾਈ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮਕਾਨ ਦੀਆਂ ਪੱਕੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਭੱਜ ਕੇ ਚੜਿਆ ਤਾਂ ਮਕਾਨ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੌੜੀ ਤੇ ਅਜੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜੇ ਮਕਾਨ ਦੀ ਛੱਤ ਤੋਂ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਬਰੱਸਟ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਗੋਲੀਆਂ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕੰਮੋਕੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਕਮਾਂਡੋ ਫੋਰਸ ਦਾ ਲੈਫ਼ਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਵੀ ਸੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭਿੰਡਰਾਂਵਾਲਾ ਟਾਈਗਰਜ਼ ਫ਼ੋਰਸ ਵਿਚ ਸੀ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਭਾਈ ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਪੰਜਵੜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਕਮਾਂਡੋ ਫ਼ੋਰਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਭੁਪਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਭਿੰਦਾ ਕੰਮੋਕੇ ਦਾ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਚਚੇਰਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਦਾ ਇਨਾਮ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣ ਦੀ ਖਬਰ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਫੇਲ ਗਈ।ਪੁਲਿਸ ਪਾਰਟੀ ਜ਼ਖਮੀ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲਿਆ ਨੂੰ ਅਤੇ ਭਾਈ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਜੀਪ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਥਾਣਾ ਬਿਆਸ ਲੈ ਗਈ।ਲਾਸ਼ ਪੋਸਟ-ਮਾਰਟਮ ਕਰਨ ਲਈ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈ ਗਏ।
28 ਮਈ 1990 ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਭਾਈ ਧਰਮਵੀਰ ਸਿੰਘ ਕਮੋਕੇ ਨੇ ਪਿੰਡ ਕਾਮੋਕੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਭਾਈ ਧਰਮਵੀਰ ਸਿੰਘ ਕਮੋਕੇ ਨੇ ਇਕ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਸਿੱਖ ਪੰਥਕ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਇਹ ਸਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ ਕਿ ਆਪਾਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਰੂਪ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਭਾਰਤੀ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਰੂਪ ਮੰਗਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ‘ਤੇ ਗੋਲੀ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਭਾਈ ਧਰਮਵੀਰ ਸਿੰਘ ਕਮੋਕੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਗੋਲੀ ਖਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਰਈਏ ਮੋੜ ਤੇ ਜਲੰਧਰ ਅਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸੜਕ ‘ਤੇ ਇਕ ਰੋਸ ਮੁਜ਼ਾਹਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਾਰਨ ਭਾਰੀ ਟਰੈਫਿਕ ਜਾਮ ਲੱਗਿਆ, ਰੇਲਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੇਲ ਗੱਡੀਆਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਿਖ ਸੰਗਤ ਨੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਇਕ ਅਤਿਵਾਦੀ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸ਼ੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। 29 ਮਈ 1990 ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ 5000 ਸੰਗਤਾਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੁਪਹਿਰ ਤੱਕ ਗਿਣਤੀ 50,000 ਤੱਕ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਜੁਝਾਰੂ ਭਰਾ ਅਤੇ ਬੇਟੇ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਰੂਪ ਲੈਣ ਲਈ ਨਵੀਆਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਤੇ ਬਜੁਰਗ ਅੌਰਤਾ ਵੀ ਆਣ ਢਟੀਆਂ ਸਨ। ਪੁਲਿਸ 50,000 ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸਿੱਖ ਸੰਗਤ ਦੇ ਰੋਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਰੂਪ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।



Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button