Shaheed Bhai Anokh Singh Babbar | 30 August 1987


Shaheed Bhai Anokh Singh Babbar
Bhai Anokh Singh Babbar
Birth
Religion Sikh
Date of birth (1469-10-20)
Place of birth Village – VaRing Sooba Singh in Amritsar district
Date of Martyrdom 30 August 1987 (aged  )
Place of  Martyrdom  Village – Vairovaal Police Station (dist. Amritsar),
Family
Parents :  Sardar Bapu Makhan Singh and mother Niranjan Kaur
Brother/Sisters : Four brothers: Bhai Joga Singh, Bhai Santokh Singh, Bhai Anokh Singh and Bhai Hardeep Singh.
 Wife :
Children :
Other Details
Affiliation Babbar Khalsa
Known for Shaheedi (martyrdom) is the lifeblood of a community. Shaheedi revives dying communities and creates the thirst for freedom. But martyrdom only goes only to blessed souls. A normal person is born, lives life and in the end dies. But a Shaheed chooses his own death and for the sake of his people, abandons a life of pleasure and goes on the path of the gallows. To give a selfless Shaheedi is perhaps the greatest task in the world. Very few warriors vow to become shaheeds, but among these was the brave warrior of the Sikh Kharkoo movement, Bhai Anokh Singh Babbar.
Shaheedi

Brutal Torture

His hip was broken and using a bayonet, his eyes were removed. While he was doing simran, Bhai Sahib’s tongue was cut out. Two foot long bars were heated and then hammered from the soles of his feet up to his knees. Heated rods were put through his chest and one was put through his skull. But this brave son of Dashmesh Pita kept doing ardaas that his kesh and Sikhi would remain intact till his final breath.

Bhai Sahib’s tongue was cut off using a metal cutting saw. Streams of blood flowed from Bhai Sahib’s mouth but the faithful Singh raised his hands in Ardaas and thanked Waheguru.

Seeing Bhai Anokh Singh’s avasthaa of doing simran with every breath, a well known butcher police official SSP Azhar Alam was shocked. In the end, the police became tired of all this and shot Bhai Sahib in the station. When the shot was fired, a motor cycle was started so that the gun could not be heard. Over night, Bhai Sahib’s body was thrown into the river Beas. But the Shaheed’s soul had already, with the power of naam, been liberated from the body.

Childhood

Matajee was tortured and killed by the police

Matajee was tortured and killed by the police

Bhai Anokh Singh Babbar was born in the home of Bapu Makhan Singh and mother Niranjan Kaur in village VaRing Sooba Singh in Amritsar district. Bhai Sahib was one of four brothers: Bhai Joga Singh, Bhai Santokh Singh, Bhai Anokh Singh and Bhai Hardeep Singh. The entire family was amritdhari and Gursikh.

Bhai Sulakhan Singh Babbar Bhai Anokh Singh Babbar and Bhai Balwinder Singh Virhing

L to R – Bhai Sulakhan Singh Babbar ,Bhai Anokh Singh Babbar and Bhai Balwinder Singh Virhing

Bhai Anokh Singh was from childhood of a quiet and spiritual disposition. While working around the house he would recite gurbaanee. Bhai Sahib graduated and after his education, become and inspector in the Shiromani Gurdwara Parbandhak Committee. According to his companions, where Bhai Anokh Singh did his duty with integrity and commitment, he used to also encourage those near him to do their jobs without greed (without embezzling or taking bribes). Bhai Sahib believed that money from the Guru Ghar was like poison for a Gursikh (and thus could never take it). It was meant for helping society and serving the poor only.

Meeting Bhai Fauja Singh

Jathedar Fauja Singh Ji

Jathedar Fauja Singh Ji

While doing his job, Bhai Anokh Singh came into contact with Bhai Fauja Singh. Bhai Fauja Singh’s personality had a major effect and Bhai Anokh Singh also became a traveller on the Gurmukh path. He used to take training in gatka at Bhai Fauja Singh’s Farmhouse (Khalsa Farm), along with other young Singhs. Bhai Sahib had a deep love for Bhai Sulakhan Singh.

Before going underground, Bhai Surinder Singh Nagokay had an akhand paath sahib at his home in which Bhai Anokh Singh sat for the entirety in one position and listened from start to finish.

The bloody massacre of April 13, 1978 was like a storm that shook Bhai Anokh Singh and his companions to the core. During the 1978 massacre, Bhai Sahib was with Bhai Fauja Singh. The martyrdom of Bhai Fauja Singh and his companions had a deep effect on the saintly Bhai Anokh Singh.

After the 1978 massacre, Nirankaris were punished in Patti and Tarn Taaran in which the name of Bhai Anokh Singh began to be mentioned.

Bhai Sahib And The Panth’s Property

One of Bhai Anokh Singh’s greatest qualities was that he never misused the Panth’s money. Bhai Sukhdev Singh Sakheera’s sister was married to Bhai Anokh Singh’s brother Bhai Santokh Singh. When Satguru jee gave Bhai Santokh Singh the gift of a son, Bhai Anokh Singh went to see the newborn. He took two rupees out of his pocket and gave it as a gift to the baby. Bhai Anokh Singh’s sister-in-law was surprised and said jokingly to Bhai Sahib, “Brother Anokh Singh, you’re such a big Jujhaaroo Singh and at the birth of your brother’s son, all you’re giving is two rupees??”

Bhai Aanokh Singh, recognizing

Bhai Anokh Singh, recognizing his sister’s annoyance replied, “Bhabee jee, even this money seems too much to me. These two rupees are the Panth’s property and I don’t want that my family’s newborn should use any of the Panth’s money.”

When Bhai Anokh Singh was First Arrested by the Daehlo(n) Police,

His brother Bhai Santokh Singh came to meet him at his court appearance in Ludhiana. Bhai Anokh Singh called him close and told him one thing: “If the police make me a shaheed, don’t sell my blood [don’t try to profit from my death].” Not only that, he used to visit home to take the dasvandh from the family’s crops. If Bapoo Makhan Singh or another family complained of the family’s money-situation, and asked that the dasvandh not be taken, Bhai Sahib would reply, “Keep a full account, to every penny. Dasvandh is the Guru’s and you have no right to it.”

Bhai Anokh Singh Babbar had a great desire to die for the Guru’s cause. Bhai Anokh Singh used to say, “May I be a Shaheed and may the enemy even cut me piece by piece, but no cry of pain should come from me.” When Bhai Sahib’s companions freed him from Ludhiana, Bhai Sahib used to say, “After so long Shaheedi came near and I had to run. I was tested and I failed…” Bhai Sahib used to tell his father Bhai Makhan Singh, “Bapoo jee, when the Sikh Sangat does a road block or surrounds a police station (called a Ghirao in Punjabi), you too should go. If you are hit by a bullet, then you will achieve martyrdom, which only comes with great luck.”

Arrested and Heavy Torture

Finally, this warrior who welcomed death was arrested while riding his bike by the Jalandhar Police. After bringing him to Vairovaal Police Station (dist. Amritsar), Bhai Sahib was unspeakably tortured. For many days Bhai Sahib was kept hanging upside down in the police station. Foot-long metal rods were heated up and hammered into his legs, from the heels upward. A pin was put through his private parts and an electricity connection was attached to it so that he could be shocked. Hot metal rods were also passed through his chest. But the Guru’s Singh took the tortures calmly. All the torturers heard was “Waheguru”. No cries of pain, no screams.

Brutal Torture

His hip was broken and using a bayonet, his eyes were removed. While he was doing simran, Bhai Sahib’s tongue was cut out. Two foot long bars were heated and then hammered from the soles of his feet up to his knees. Heated rods were put through his chest and one was put through his skull. But this brave son of Dashmesh Pita kept doing ardaas that his kesh and Sikhi would remain intact till his final breath.

After the Torture

Bhai Sahib was left on the ground, unable to move. The time for Rehraas arrived. Bhai Sahib opened his eyelids but the sockets that held his eyes were hollow. His beautiful beard was soaked in blood. Those eyes which were once lost in deep meditation had been taken out by the dushts.

Bhai Sahib called out, “Sentry! Bhai Sahib jee, what time is it?” He felt around himself with his hands to find the guard.

“It’s 7.15 Babio. What? What has happened to your eyes?”

The Sentry looked at Bhai Sahib’s face and felt frightened.

“Oh, it must be time for Sodar then. Sodar tera kayhaa…” Bhai Anokh Singh began to recite Rehraas Sahib lying on the ground. Even though his body was shattered, Bhai Sahib recited the paath in a sweet voice. The Sentry too felt the vairaag.

After Sodar, Bhai Sahib, still lying on the ground began Ardaas. It was a daily part of his routine. “Ten Gurus, Punj Pyaaray, Chaar Sahibzaaday, The Guru’s Jhanday and Boongay…” Bhai Sahib then began his personal ardaas: “Hay Akaal Purakh Suchay Paatshah Guru Nanak dev Gareeb Nivaaj Satguru, the day which rose in your bhaanaa has passed in happiness, meditating on your naam. Suchay Paatshah, night has arrived, may it too pass while remembering your Naam and in your BhaaNaa….Satguru, May I be a Shaheed…Suchay Patshaah, save me from becoming a traitor…Satguru, may the Sikhi and kesh you have given me last with me till my final breaths…Such Paatshah, have mercy on all….Bolay So Nihaal…Sat Sree Akaal”

The Jaikara Bhai Sahib sounded echoed throughout the police station.

The Sentry ran to the station-head and surrendered his rifle and tabled his resignation.

“I can’t do this job that forces people to kill saints…I can’t…” He kept repeating himself.

The SSP cursed, “They are all magicians…another of our officers has left the service because of this paath”

And then another atrocity was committed. Bhai Sahib’s tongue was cut off using a metal cutting saw. Streams of blood flowed from Bhai Sahib’s mouth but the faithful Singh raised his hands in Ardaas and thanked Waheguru.

Shaheedi

Seeing Bhai Anokh Singh’s avasthaa of doing simran with every breath, a well known butcher police official SSP Azhar Alam was shocked. In the end, the police became tired of all this and shot Bhai Sahib in the station. When the shot was fired, a motor cycle was started so that the gun could not be heard. Over night, Bhai Sahib’s body was thrown into the river Beas. But the Shaheed’s soul had already, with the power of naam, been liberated from the body.

Bhai Anokh Singh Babbar’s amazing Shaheedi proved that even today in the Sikh community, there are still the souls of the shaheeds of the 18th century. (It should also be noted that after Bhai Sahib’s Shaheedi, his father Bapoo Makhan Singh was also abducted by the police and martyred after heavy torture). via Shaheed-khalsa.com

Read In Punjab

ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ

ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦਾ ਜਨਮ ਸੰਨ 1953 ਈ: ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਸ੍ਰ: ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਘਰ ਮਾਤਾ ਨਿਰੰਜਣ ਕੌਰ ਜੀ ਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਪਿੰਡ ਵੜਿੰਗ ਸੂਬਾ ਸਿੰਘ, ਨੇੜੇ ਖਡੂਰ ਸਾਹਿਬ, ਜ਼ਿਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਵਿਖੇ ਹੋਇਆ। ਆਪ ਜੀ ਚਾਰ ਭਰਾ ਸਨ। ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਭਾਈ ਜੋਗਾ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਭਾਈ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਭਾਈ ਹਰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸਨ, ਜੋ ਪਿੰਡ ਵੜਿੰਗ ਸੂਬਾ ਸਿੰਘ ਵਿਚ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਰਸਿੱਖੀ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਬਾਰ•ਵੀਂ ਤੱਕ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਖਡੂਰ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸੰਨ 1973 ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁਰਸਿੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਪੱਕ ਹੋ ਗਏ। ਆਪ ਜੀ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਗੁਰਮੁਖ ਬਿਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ, ਆਪ ਜੀ ਸੇਵਾ-ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।

 

ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਵਿਚ ਗੋਲਕ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਆਪ ਜੀ ਨਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ/ਸੇਵਾ ਬੜੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਬਲਕਿ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਨਖਾਹ ਵੀ ਅਖੰਡ ਕੀਰਤਨੀ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਖਰਚ ਦਿੰਦੇ। ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਸਿੱਖੀ ਬਾਣੇ ਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨਾਲ ਬੜਾ ਪਿਆਰ ਸੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੁਰਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਭਾਈ ਫ਼ੌਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਸਨ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ।

13 ਅਪ੍ਰੈਲ 1978 ਦਾ ਖ਼ੂਨੀ ਸਾਕਾ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਤਿਆ ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਾਈ ਫ਼ੌਜਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਸਮੇਤ 13 ਸਿੰਘ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ 150 ਤੋਂ ਵੱਧ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਫੱਟੜ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਹੀ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਨਰਕਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਧਣ ਲਈ ਕਮਰਕੱਸਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਾਈ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ ਦਾਸੂਵਾਲ ਨੇ ਹਮ-ਖ਼ਿਆਲ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਬੈਠਕ ਬੁਲਾਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ, ਭਾਈ ਸੁਲੱਖਣ ਸਿੰਘ ਵੈਰੋਵਾਲ, ਬੱਬਰ ਖ਼ਾਲਸਾ ਦੇ ਬਾਨੀ ਭਾਈ ਤਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ, ਭਾਈ ਵਧਾਵਾ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਭਾਈ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਜੀ ਚੱਬਾ, ਭਾਈ ਕੁਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਭਾਈ ਮਨਮੋਹਨ ਸਿੰਘ ਜੀ ਉਰਫ਼ ਭਾਈ ਮਹਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਇਸ ਬੈਠਕ ਵਿਚ ਨਕਲੀ ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਬਕ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ ਬੱਬਰ ਖ਼ਾਲਸਾ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਤਰਨਤਾਰਨ, ਅਜਨਾਲਾ ਤੇ ਚੰਡੀਗੜ• ਵਿਚ ਸੋਧੇ ਨਕਲੀ ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ ਕਾਰਨ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦੀ ਚਰਚਾ ਆਮ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਖ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਚਰਨ ਲੱਗੇ। ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦਾ ਦਮਦਮੀ ਟਕਸਾਲ ਤੇ ਭਾਈ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਸਖੀਰਾ ਨਾਲ ਬੜਾ ਗੂੜਾ ਪਿਆਰ ਸੀ। ਆਪ ਸਦਾ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਚੜ•ਦੀ ਕਲਾ ਲਈ ਹਰ ਤਰਾਂ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ।

1984 ਦੇ ਸਿੱਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੀ ਭਾਜੀ ਮੋੜਨ ਲਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਮਈ 1985 ਵਿਚ ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ ਟਰਾਂਜ਼ਿਸਟਰ ਬੰਬ ਕਰ ਕੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਇਸ ਕਾਂਡ ਪਿੱਛੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ ਦਾ ਦਿਮਾਗ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਸੀ।

ਡੇਹਲੋਂ (ਲੁਧਿਆਣਾ) ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਪੁਲਿਸ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ੀ ਲਈ ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੀ ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਤਾਂ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਹੱਲਾ ਬੋਲ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮੁੰਡੇ (ਭਾਵ ਪੁਲਿਸ ਮੁਲਾਜ਼ਮ) ਨਾ ਮਾਰੋ ਪਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਾ ਸੁਣੀ। ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦੋ ਸਿੰਘ ਵੀ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ। ਸਿੰਘ ਜੈਕਾਰੇ ਗਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀਪ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਏ।

ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਿੱਖੀ ਤੋਂ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਜਜ਼ਬਾ ਸੀ। ਆਪ ਜੇਲ•ਬੰਦੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਨਾਲੋਂ ਅਣਖ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ। ਆਪ ਜੀ ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਕਿ ਹੁਣ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਭੈਅ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅੱਤਵਾਦੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ’ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਰਿਬੇਰੋ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲੀ ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ 36 ਖਾੜਕੂ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ’ਤੇ ਇਨਾਮ ਰੱਖੇ ਸਨ, ਉਨਾਂ ਵਿਚ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦਾ ਨਾਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ।

ਲੁਧਿਆਣਾ ਕਚਿਹਰੀ ਵਾਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਪਿੰਡ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁਛਿਆ ਤਾਂ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ,‘‘ਮਾਤਾ ਜੀ! ਪਰਚਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਫ਼ੇਲ• ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਥੀ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਕੇ ਛੁਡਾ ਲਿਆਂਦਾ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੱਥ ਨਾ ਆਵੇ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਜੀ ਤੇ ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵਾਂਗ ਸਿੱਖੀ ਤੋਂ ਕੁਰਬਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੱਚਖੰਡ ਜਾਵਾਂ। ਮਾਤਾ ਜੀ! ਮੈਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿਉ ਕਿ ਮੈਂ ਜ਼ਾਲਮ ਦਾ ਹਰ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ ਝੱਲਾਂ, ਜ਼ੁਬਾਨੋਂ ਸੀਅ ਨਾ ਕਰਾਂ। ਅਜਿਹੇ ਚੜ•ਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੇ ਬਚਨ-ਬਿਲਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਫ਼ਤਹਿ ਬੁਲਾ ਕੇ ਘਰੋਂ ਤੁਰੇ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਘਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ।

ਅਗਸਤ 1987 ਵਿਚ ਜ¦ਧਰ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿਹੁੰ ਨੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਸਾਈਕਲ ’ਤੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਬੱਬਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਛ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਜਾਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਉਨਾਂ ਦੇ ਪੱਲੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੀ ਪਈ। ਪੁਲਿਸ ਤਸ਼ੱਦਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਗੁਰ-ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਸਿਦਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫ਼ੇਲ• ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਖਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਅੰਨੇ ਹੋਏ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਲੈ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਹ ਰੀਝ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇਵਾਂ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਜੱਲਾਦ ਨੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦੀ ਖੋਪਰੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਖੋਪਰੀ ਲੱਥ ਜਾਣ ’ਤੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਤੂੰ ਸਿੱਖ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉ¤ਪਰ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖੋਪਰੀ ਲੱਥੀ ਸੀ ਤਾਂ ਸੂਬਾ ਜ਼ਕਰੀਆ ਖ਼ਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਬਚ ਸਕਿਆ। ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਜ਼ਕਰੀਏ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਤੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਇਸ ਰੰਗਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਂਗਾ। ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਖੋਪਰੀ ਲਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲੱਥ-ਪੱਥ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਤਾਂ ਬੁੱਚੜਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਮੁੱਖ ਵਿਚੋਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਲਗਾਤਾਰ ਉ¤ਠ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਜਾਪ ਵੀ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਹੁ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਦਰਿੰਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿਖ਼ਰਾਂ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨਾਂ ਬੇਦਰਦਾਂ ਨੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਾਈਫ਼ਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਗੀਨਾਂ ਖੁਭੋ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਜੀਭ ਵੀ ਸੰਗੀਨ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਖੋਪਰੀ ਲੱਥ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਵੀ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਅੱਠ ਦਿਨ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਹੇ। ਆਖ਼ਰ ਵੈਰੋਵਾਲ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਝੂਠਾ ਪੁਲਿਸ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵਿਖਾ ਕੇ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦੀ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਗੋਲੀਆਂ ਮਾਰ ਕੇ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਤੋਂ ਕੁਝ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਜ¦ਧਰ ਜ਼ਿਲੇ ਅੰਦਰ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਬੁੱਚੜ ਪੁਲਿਸ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਸੁਰਜੀਤ ਸਿਹੁੰ ਨੂੰ ਬਾਰੂਦੀ ਸੁਰੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜੀਪ ਸਮੇਤ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ।

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੇਅੰਤੇ ਬੁੱਚੜ ਦੇ ਰਾਜ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ ਚੱਲੀ ਸਰਕਾਰੀ ਅੱਤਵਾਦ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਪੁਲਿਸ ਸ਼ਹੀਦ ਭਾਈ ਅਨੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਬੱਬਰ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਬਾਬਾ ਮੱਖਣ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਈ ਤੇ ਕਿਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਖਪਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਵੀ ਨਹੀ ਦਿੱਤੀ।